نمی دونم چی قراره این جا بنویسم! ولی می خوام با ناله شروع نکنم...
می نویسم تا به یاد بیارم چیزهای کوچیکی که داشتم و دارم و فراموش کرده بودم.
یه روزی فکر میکردم با عشق میشه دنیا رو عوض کرد، تنها چیزی که عوض شد من بودم!
"روزگار غریبی ست
نازنین!"
۱۳۸۷ خرداد ۷, سهشنبه
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر