کاش دلتنگي نيز نام ِ کوچکي ميداشت
تا به جاناش ميخواندی:
نام ِ کوچکي
تا به مهر آوازش ميدادی،
همچون مرگ
که نام ِ کوچک ِ زندهگيست
و بر سکّوب ِ وداعاش به زبان ميآوری
تا به جاناش ميخواندی:
نام ِ کوچکي
تا به مهر آوازش ميدادی،
همچون مرگ
که نام ِ کوچک ِ زندهگيست
و بر سکّوب ِ وداعاش به زبان ميآوری
| هنگامي که قطاربان | |
| آخرين سوتاش را بدمد |
| و فانوس ِ سبز | |
| به تکان درآيد: |
که در غوغای آهنگين ِ غلتيدن ِ سنگين ِ پولاد بر پولاد
به لبجُنبهيي بَدَل ميشود:
به کلامي گفته و ناشنيده انگاشته
يا ناگفتهيي شنيده پنداشته.
"احمد شاملو"
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر